Σάββατο, 26 Απριλίου 2014

Ένωση

Τι είναι αυτό που μας ενώνει;...Τι είναι; Υποθέτω η ανάγκη μας στη μοναξιά.Αν δεν είχαμε αυτή την ανάγκη αποκλείεται να κυνηγούσαμε τόσο απελπισμένα την ένωση.Ίσως πάλι και να 'ναι ο εγωισμός μας.Η απίστευτη εγωπάθεια που διακατέχει κάθε μας στιγμή,τόσο ύπουλα και τόσο μοναδικά,τόσο δυνατά,τόσο παθιασμένα.
Μια ακόρεστη ανάγκη,μια ανεκπλήρωτη τάση τόνωσης του εγωισμού μας με την ένωσή μας. Ο εγωισμός μας θεωρήθηκε από τόσους ως μόνο κάτι αρνητικό,ξεχνώντας την πιο ουσιαστική και πιο κινητήρια
δύναμή του,την ώθησή που δίνει για την ένωση,ίσως για κάποιους ακόμη και την ίδια την ολοκλήρωση.
Αυτό μας ενώνει νομίζω.Η ανάγκη μας στη μοναξιά.Μοναξιά όχι έτσι όπως πολλοί θα αντιληφθούν ως τη μίζερη κατάσταση μη κοινωνικοποίησης ή αποξένωσης από τους άλλους αλλά μια άλλη μοναξιά.Μια μοναξιά που δεν θέλει ποτέ το εγώ της να μοιράζεται το βάθρο με κάποιο άλλο.Μια μοναξιά όπως όλες πέρα για πέρα εγωιστική.
Μας ενώνει η ανάγκη μας να είμαστε εγωιστές και αν καμιά φορά τύχει κι ενωνόμαστε βαθύτερα ακόμη τότε το βάθρο μας στενεύει απότομα και πρέπει να βρούμε κάποιον άλλον τρόπο να μείνουμε εκεί πάνω αρκεί να κρατήσουμε λίγη ισορροπία με το βάθρο εκείνου που στέκεται δίπλα μας,εκείνου που εξαρτάται όσο κι εμείς απ'αυτή την ένωση.

Τετάρτη, 9 Απριλίου 2014

Πεθαίνει;

Έζησα μαζί του τα καλύτερα και τα χειρότερα ως τώρα.Γεμάτο πάθος και ηδονή,αναζήτηση και ηρεμία,γέλια και κλάματα.Πολλά φεγγάρια κι ακόμα περισσότερες ανατολές.
Με κράτησε μέχρι που έγινα αρκετά ικανή και του έκανα κακό.Κι αυτό μου τ'ανταπέδωσε πολύ μεγαλύτερο,πολύ πιο οδυνηρό. 

Τα χείλη του,τα μάτια του,το σώμα του,το άγγιγμα του,οι φωνές του και ίσως κάπου κάπου εκείνο το δυσδιόρατο μίσος σχεδόν που με πέτρωνε κάθε φορά που το αντίκριζα όπως συνήθιζε να κάνει η μέδουσα στα θύματά της.

Έπειτα το κενό κι ακόμη πιο ύστερα το τέλος.Το τέλος; 
Τελείωσαν οι φωνές,τελείωσε το άγγιγμα ή χάθηκε η μυρωδιά;Μπορούν να τελειώσουν;Είναι δυνατόν;Αφού όλα αυτά τόσο ανισόρροπα ζουν μέσα στο μυαλό μου παίρνοντας σάρκα κι οστά με τη βοήθεια της φαντασίας,μιας φαντασίας τόσο ισχυρής που κατακλύζει κάθε ίχνος πραγματικότητας ταράζοντας συθέμελα ολάκερο το είναι.Κι έρχονται από την αρχή,πέφτοντας ένα-ένα σαν τα εφτά πέπλα της Σαλώμης αφήνοντάς μας ολότελα γυμνούς: η αναζήτηση,ο ενθουσιασμός,η έλξη,το πάθος,ο έρωτας,η αλλαγή, το πέτρωμα.Κι όλα με έναν κοινό παρονομαστή.Κάποιος ίσως θα το ονόμαζε λάθος τακτική, κάποιος άλλος επιπολαιότητα εγώ βρίσκω άλλον κοινό παρονομαστή όμως.

Κι έπειτα αναρωτιέμαι,


Πεθαίνει ποτέ αυτό που αγάπησες; Πεθαίνει ποτέ αυτό που βαθιά ερωτεύτηκες;