Δευτέρα, 19 Μαΐου 2014

Τρίτο ενικό

Ερωτεύτηκε το χειμώνα που είχαν τα μάτια του. Τα μάτια που όλοι τα παρομοίαζαν με καλοκαίρι αυτή μπορούσε να ονειρευτεί μέσα σ αυτά τον πιο μεγαλειώδη χειμώνα.Τον πάγο μιας λίμνης με τα κλαδιά των δέντρων γυμνά κι αγέροχα να στέκουν από πάνω της σα να προσπαθούν να δουν τον πυθμένα της.Ονειρώδης και μεγαλοπρεπής ο χειμώνας.Με μια αίγλη που δεν μπορείς να συναντήσεις σε καμία άλλη εποχή.Με μια ομορφιά ατόφια,πεντακάθαρη.Έτσι και τα μάτια του. Πράσινα βαθιά,γλυκά και στοργικά,σαν να βγήκαν μέσα από κάποιο όνειρο με νεράιδες.Σαν να τα είχα δει κάπου,κάποτε παλιά. Θα μπορούσα να μιλάω ώρες για αυτά τα μάτια.
Θρηνώ αγάπη μου αυτά σου τα μάτια.Θρηνώ και τα δικά μου μάτια που σε κοιτάνε.Το μυαλό,το σώμα,τη ψυχή μου.Ψυχή μου,μονάχα ο οίκτος απομένει.Ο οίκτος των έκπτωτων, εκείνων που χάθηκαν και από τότε ψάχνουν να βρουν τα μάτια εκείνα που έζησαν πριν έρθουν εδώ. Όπως έζησα εγώ μέσα στα δικά σου κι εσύ στα δικά μου.
Θρηνώ γιατί ακόμα κι όταν βρίσκονται μπροστά μου κάτι λείπει.Λείπει αυτό που είχαν πριν. Λείπει η ασφάλεια να ζεις μέσα σε έναν ζεστό,πράσινο πάγο.Θρηνώ αγάπη μου που μπορώ μόνο να σε έχω δικό μου αλλά δεν μπορώ να είμαι εσύ και δε μπορείς να είσαι εγώ.

Λάθος το πρόσωπο. Ας μιλήσουμε στο τρίτο ενικό μήπως και μπορέσω να εξιλεωθώ από τις σκέψεις και τις τόσο αγωνιώδεις αναζητήσεις των πράσινων ματιών που είδα κι ερωτεύτηκα κι αγάπησα περισσότερο από το σώμα μου,περισσότερο από το μυαλό μου,περισσότερο από εμένα.Ναι,στο τρίτο είναι πάντα καλύτερα...

Δευτέρα, 5 Μαΐου 2014

Πολύ συγκεκριμένος παραλήπτης

Δεν μπορώ  να κάνω τίποτα άλλο από το να λατρεύω τόσο απεριόριστα,τόσο μοναδικά,τόσο ανυπέρβλητα εκείνον τον άνθρωπο που μου δίνει ώθηση να δημιουργώ.
Ο κοινός παραλήπτης,η αγάπη που μεγαλώνει,ο ερωτισμός που δεν χωρά σε λέξεις παρά μόνο σε εκείνες που κατοικούν μακριά από εδώ,στα νοερά εκείνα μέρη που μόνο η σκέψη του μπορεί να με πηγαίνει.Αυτός.
Αυτός που είναι ο,τι πιο όμορφο έχω δει,ο,τι πιο υπέροχο με έχει αγγίξει κι ο,τι πιο έξυπνο μου έχει μιλήσει.Αυτός,εκείνος το άλλο μου είναι,οι αισθήσεις που συμπληρώνονται και η ένταση που δυναμώνει.Όλα για εκείνα τα χέρια που μπλέκονται πάνω στα δικά μου και για εκείνο το στέρνο που κολλάει στην πλάτη μου κάνοντάς με να ακούω την καρδία του να χτυπάει πάνω μου.Όλα γι'αυτά,κι εκείνο το συναίσθημα την αμέσως επόμενη στιγμή του οργασμού  μου όταν σε βλέπω να μου χαμογελάς κι ύστερα πάλι να με φιλάς σα να μη χορταίνεις.
Παλεύω με το χρόνο αγάπη μου.Μακάρι να πάγωνε όταν είμαι μαζί σου και να έτρεχε όταν είμαι μακριά σου.Και να μπορώ να σε φιλάω και να μπορώ να κάνω έρωτα μαζί σου όποτε σε θέλω.
Αγάπη μου,αυτός σου ο έρωτας είναι ένα ποίημα δίχως τέλος,είναι,είναι....