Τετάρτη, 25 Ιουνίου 2014

Προστασία

Την προστασία που μου παρέχει εκείνος,εκείνος ο τόσο υπέροχα δικός μου,είναι μια προστασία διαφορετική.Είναι τόσο ιδιαίτερη που δεν μπορεί να συγκριθεί με καμία άλλη.Δεν θα μπορούσε να περιγραφεί καν αρκετά καλά ούτε ως "κοντά του νιώθω ασφάλεια" γιατί σε καμία περίπτωση δεν ισχύει αυτό.Δεν υπάρχει ασφάλεια στον έρωτα.Νιώθεις διαρκώς ανασφαλής και φοβάσαι μη χάσεις αυτό το πολύτιμο που βλακωδώς θεωρείς δικό σου.Κι όμως, όσο είμαι μαζί του και μπορώ να τον λέω,μπορώ να τον νιώθω δικό μου επιμένω στην προστασία τη μοναδική που μου χαρίζει.Γιατί εκείνος μπορεί και κρατά μακριά μου το θάνατο.Κι όσο πιο πολύ μαζί μου είναι,ξέρω πως τίποτα κακό δεν μπορεί να με βρει.Γιατί αυτό κάνει ο έρωτας,πότε ταυτίζεται και πότε στέκεται μίλια μακριά του θανάτου.Και μόνο με ένα συναίσθημα δυνατό σαν κι αυτό μπορούμε να τον κρατήσουμε μακριά.Και μόνο έτσι μπορούμε να αφεθούμε σε χρόνο μακαριότητας και ονειρώδους έκστασης.Αυτή η ιδιαίτερη ευδαιμονία που πουθενά και με κανέναν άλλον τρόπο δεν μπορεί κανείς να νιώσει επιμένω να τη λέω προστασία.Γιατί ακόμη κι αν είναι αυταπάτη,επιμένει να με περιβάλλει μ'αυτή και να με κάνει να νιώθω πιο ζωντανή,πιο προστατευμένη,πιο αθάνατη από ποτέ.

Τετάρτη, 18 Ιουνίου 2014

Άρωμα νυχτολούλουδου

Η νύχτα είναι ανθισμένη και μυρίζει κάτι από νυχτολούλουδο.Μου προκαλεί σφίξιμο στο στομάχι.Ένα απροσδιόριστο αίσθημα κενού που όσο μυρίζω τη νύχτα αυτό μεγαλώνει και με κάνει να ανατριχιάζω και να αναρωτιέμαι τι φταίει.Η πληρότητα μου μικραίνει και εκείνο το αχόρταγο αναζητά κάτι να καταπιαστεί και να ηρεμεί.Το στομάχι μου ανακατεύεται υπερβολικά.Το άρωμα εκείνης της νύχτας όσο περνά η ώρα με αηδιάζει.Με αηδιάζει τόσο που θέλω να τα βγάλω όλα.Κλείνω όλα τα παράθυρα και ρίχνω νερό στο πρόσωπό μου να συνέλθω.Είναι αδύνατο να συνέλθω η νύχτα η
ανθισμένη έχει κατακλύσει την όσφρηση μου και σχεδόν με έχει κάνει να παραλύω.Ανατριχιασμένη,θολωμένη,ζαλισμένη.Αναγκαίο κακό ο εμετός.Και αυτή η εξαγωγή του σώματός μου κάνει λίγο τη νύχτα να σταματήσει να μυρίζει αυτό το ενοχλητικό νυχτολούλουδο,αυτό το άρωμα που συνήθιζε να μου αρέσει αλλά απόψε μου προκάλεσε αυτή την απίστευτη δυσφορία.Λουσμένη από τον ιδρώτα κι ανατριχιασμένη ακόμα προσπαθώ να ξεχάσω εκείνο το απίστευτο σφίξιμο.Τελειώνει,τελειώνει,τελειώνει. 
Η νύχτα είναι ατελείωτη.Το νυχτολούλουδο τρύπωσε μέσα από το τζάμι κάνοντας όλο το δωμάτιο μου να μυρίζει ασφυχτικά αυτή τη μυρωδιά.Δεν ξέρω τι φταίει και δεν μπορώ να το αντέξω. Δεν ξέρω τι είναι εκείνο που τόσο με αδειάζει.Κι ύστερα αυτό το τόσο απρόσμενο,τόσο καταλυτικό,στεάχωρο και μάταιο.
Ένα φιλί για καληνύχτα.Φιλί τα μεσάνυχτα.Φιλί που μυρίζει τσιγάρο και αλκοόλ.Φιλί σχεδόν μεθυσμένο χωρίς ιδιαίτερη όρεξη.Φιλί που αντανακλά και μυρίζει τέλος.

Πέμπτη, 12 Ιουνίου 2014

Αντιστοφή

Η θάλασσα υπήρξε πάντα μαύρη.Πάντα στέρεα και πάντα σιωπηλή.
Εγώ υπήρξα πάντα ερωτευμένη.Πάντα δοτική και ήρεμη.
Χωρέσαμε όμως λίγο καμιά φορά σ'αυτό το "πάντα" κι ύστερα από λίγο
το κάναμε "κάποτε" και πλέον δεν το αναφέρουμε ποτέ.
Αν τύχει και το αναφέρουμε ας το κάνουμε λίγο ανακατεμένα.Ας πούμε:
"Η θάλασσα υπήρξε πάντα ερωτευμένη και ήρεμη 
     κι εγώ υπήρξα πάντα μαύρη και σιωπηλή"

Κυριακή, 8 Ιουνίου 2014

Υπαρξιακό

Υπήρξα ποτέ;Υπήρξα άραγε ποτέ πραγματικά; Κι αν ναι πως;
Είμαι ένας κύκλος.Είμαι το χώμα που φυτρώνουν τα δέντρα,είμαι ο αέρας που αναπνέουμε,είμαι το νερό που ζούμε,είμαι η βροχή που στάζει στο έδαφος και το πιο μικρό μυρμήγκι κλεισμένο στην πιο μικρή τρύπα στο έδαφος.Είμαι το φρούτο πάνω στο δέντρο και το παιδί που απλώνει το χέρι να το κόψει,το λουλούδι που ανθίζει και ο λύκος που ουρλιάζει.
Ανακυκλώνομαι,διατηρούμαι,υπάρχω.Υπάρχω;
Κι όποτε υπάρχω ξεχνάω πως ήμουν και κάτι άλλο.
Ήμασταν το ίδιο στο μήτρα της μητέρας μας;Ούτε κι αυτή θυμόμασταν.Πώς γίνεται να υπάρχεις χωρίς μνήμη;Δεν υπάρχεις χωρίς μνήμη.Η μνήμη μας μονάχα είναι η ταυτότητά μας.Η ίδια η ύπαρξή μας είναι η μνήμη μας κι όταν αυτή σβήνει τότε η ύπαρξη φτάνει στο τέλος.
Η λήθη παρομοιάζεται με σκοτάδι. Η λήθη δεν είναι τίποτα άλλο παρά τμήμα του κάθε κύκλου.Η λήθη είναι πέρασμα όπως ο κόλπος της μητέρας που γεννά σκοτεινή και χαοτική μα συνήθως σύντομη.
Πώς υπάρχω μέσα στους κύκλους;Πώς υπάρχω μέσα από τους τόσους διαδοχικούς κύκλους με τα τόσα σκοτεινά αλλεπάλληλα τμήματα λήθης; Πόσα πράγματα είμαι;
Είμαι ο άνθρωπος που σκέφτεται,που γράφει που ζει,που αγαπά,που φοβάται.Ο σπόρος που ξερός δημιουργεί το δέντρο κι ο σπόρος που γερασμένος και ξερός θα πέσει πάλι πίσω στο χώμα.
Κι εγώ όμως,είμαι η ίδια κάθε στιγμή;Είμαι ίδια όταν ξυπνάω ένα
όμορφο πρωί και κατακλυσμένη από μια απροσδιόριστη ευτυχία ακούω ραδιόφωνο;Είμαι η ίδια το ένα βράδυ βουτηγμένη στη μελαγχολία μου,κατακλυσμένη από φόβους κι ανασφάλειες;Είμαστε ίδιοι όταν διαβάζουμε ένα ωραίο βιβλίο ή όταν είμαστε στους δρόμους φωνάζοντας σε μια διαδήλωση;

Υπάρχω;Υπάρχω άραγε ποτέ πραγματικά;Τι είμαι;