Κυριακή, 21 Σεπτεμβρίου 2014

Εκ των άνωθεν

Σε σκέφτομαι,δεν ξέρεις πόσο πολύ σε έχω απόψε στο μυαλό μου.Απόψε νιώθω σαν να έπαψες να μένεις μακριά μου και ήρθες και κατοίκησες στο μυαλό μου.
Είμαστε καταδικασμένοι αγάπη μου.Είμαστε καταδικασμένοι να ζούμε ανθρώπινα το πιο θεϊκό συναίσθημα.Είμαι καταδικασμένη να σ αγαπάω τόσο και να μην ξέρω πως να σου το δείξω,να είμαι τόσο πολύ ερωτευμένη με σένα και να νιώθω πως κι αυτό δεν είναι αρκετό να σου το εκφράσω με κάποιον τρόπο.
Είμαστε καταδικασμένοι αγάπη μου για να μη βιώσουμε ποτέ την πληρότητα,γιατί η πληρότητα δεν είναι ανθρώπινη κι ο έρωτας που έχουμε είναι κομμάτι από κάτι πολύ ανώτερό.Είναι πέρα από εμάς και ποτέ δεν θα μπορέσουμε να το ζήσουμε έτσι όπως το νιώθουμε,έτσι όπως είναι.Δε θέλω να τον ευτελίσω. Φοβάμαι ότι μπορεί να το ρίξω,αυτό το τόσο όμορφο και τόσο μακρινό μας.Ο έρωτας δεν είναι ανθρώπινος κι επειδή ο άνθρωπος δεν μπορεί να τον βιώσει διαφορετικά τον προσαρμόζει στα μέτρα του γεμίζοντάς τον με άγρια και βρωμερά συναισθήματα,αυτόν τον τόσο όμορφο,τον πιο μαγικό,τον πιο άγιο,τον εξαγνισμό,τη λύτρωση,το θάνατο και τη ζωή μαζί!



Τρίτη, 2 Σεπτεμβρίου 2014

Όποιος...

Όποιος αγαπάει τη ζωή πρέπει να τη διανύει αξιοποιώντας με κάθε δυνατό τρόπο όλα εκείνα τα μέσα και τις επιλογές που θα περάσουν από μπροστά του προκειμένου να τη φέρει στα μέτρα του και να την κατακτήσει. Όταν οι συγκυρίες έρχονται με τρόπο καταδικαστικό θυμίζοντάς μας την ανικανότητα επιλογής,όταν βρισκόμαστε απέναντι σε κατάσταση μη αναστρέψιμη που μας ξεπερνά είναι χρήσιμο να γυρίζουμε πίσω και να σκεφτόμαστε πάλι τη ζωή που θα θέλαμε να διανύσουμε.Κι αν δεν υπάρχει κανένας τρόπος να γίνει έτσι όπως τη θέλουμε τότε εκείνο που χρειάζεται πια είναι να συνειδητοποιήσουμε την αδυναμία του ανθρώπου όταν βρίσκεται μπροστά σε μια μονάχα επιλογή.Βάζω τέλος ή βλέπω αποστασιοποιημένος το όραμα να τρέχει κάθε μέρα όλο και πιο μακριά μου και τον εφιάλτη να με τυλίγει;

Η πραγματική δύναμη είναι η επιλογή.Η επιλογή στη ζωή.Στη ζωή έτσι όπως πρέπει να είναι.Όταν αυτό δε συμβαίνει αποκόβεις με κάποιον τρόπο το νήμα και πας παρακάτω.Πιστεύω στο παρακάτω γιατί δεν είναι λογικό να μην υπάρχει παρακάτω.Κι αν είναι να βλέπω τη σήψη του σώματος και του μυαλού μου,το φόβο κι όλα εκείνα τα τέρατα που όλοι κρύβουμε κάπου βαθιά στη ψυχή μας να καταλαμβάνουν κάθε πιθαμή της,να ευτελίζομαι και να χάνω την ανθρωπιά μου τότε καλύτερα ας τελειώσει.Επιλέγω να τελειώσει κι αυτό είναι στοιχείο ανθρώπινο.Επιλέγω εγώ τον τρόπο και το μέρος.Επιλέγω να επιλέξω κι όχι να χαθώ χωρίς να χάσω το ανώτερο αγαθό του ανθρώπου.Την επιλογή.
Όσοι αγαπούν τη ζωή δε θέλουν να τη δουν να ευτελίζεται.