Τρίτη, 3 Νοεμβρίου 2015

Πέπλα

Σωστά Ψέμματα και Λάθος Αλήθειες.Τα λέω έτσι γιατί μόνο έτσι μπορεί να περιγραφεί αυτή η κατάσταση.Σχέσεις σε επιπλέουσα σχεδία σε θάλασσα με κύμα.Κτηνώδες κρυφό σεξ και ανάγκες που ουρλιάζουν.Εμείς που ουρλιάζουμε για αποδοχή.Εμείς που ξεφωνίζουμε για αναγνώριση,για αγάπη,για τρυφερότητα.
Και πάλι εμείς οι ίδιοι που όταν την αποκτούμε συμπεριφερόμαστε ανεξέλεγκτα χυδαία και βίαια πατώντας την κάτω σαν να πατάμε κάποιο αηδιαστικό έντομο που θέλουμε να το λιώσουμε ξεχνώντας πως η τρυφερότητα που παίρνουμε είναι δανεική.Και μαζί με την τρυφερότητα σκοτώνουμε και την αξιοπρέπεια μας.Και λέμε ψέμματα πως ποτέ δεν μας συμπεριφέρθηκαν έτσι όπως έδειχναν.Κι αν ακόμα κάτι τέτοιο συνέβει είμαστε πεπεισμένοι πως αυτό συνέβη για άλλο λόγο.Κατασκευάζοντας ολόκληρα σενάρια σαν παρανοϊκοί σεναριογράφοι πείθουμε τον εαυτό μας πως το έκαναν για να προστατέψουν και να τονώσουν τον εγωισμό τους.
Λέμε ψέμματα που είναι αλήθειες και αλήθειες που είναι ψέμματα.Ζούμε σε μια προσπάθεια να εξανθρωπίσουμε όλα μας τα ζωώδη ένστικτα.Παλεύουμε με τα ζώα-δαίμονες μέσα μας.Μονάχα μόνοι μας είμαστε αληθινοί,ξερνώντας όλα τα απωθημένα μας,βρίζοντας τη μοναξιά μας,ουρλιάζοντας την τύχη ,πέφτοντας σε παροξυσμό από τα δάνεια των άλλων,οργιάζοντας στις φαντασιώσεις μας.Πεθαίνουμε και αναγιεννιόμαστε σε δευτερόλεπτα σκέψεων και βγαίνοντας φοράμε αόρατους μανδύες ακούσια και γινόμαστε οι άλλοι.Οι άλλοι που δανείζουν και δανείζονται συμπάθεια,τρυφερότητα,έρωτα,χυδαιότητα,οι άλλοι που πεθαίνουν με παράπονα καταρασόμενοι τα πέπλα που τόσο έχουν ανάγκη για επιβίωση.

Σάββατο, 19 Σεπτεμβρίου 2015

Μνήμη νεκρή

Ακολουθώ θανάτους,Θεέ μου είναι δεκάδες.
Τους ανασταίνω και εκείνοι πεθαίνουν πάλι.
Χάνονται και βρίσκονται και πάλι απ'την αρχή.Κυλάει ο χρόνος και πεθαίνουν κι εγώ εξακολουθώ να τρέμω για την πιο βέβαιη τύχη.Την ανυπαρξία.Τους ανασταίνω στη μνήμη και εκεί όμως όσο περνά ο καιρός παύουν να μοιάζουν με την ύλη τους.Η μνήμη χαλά και οι νεκροί μου προσπαθούν να φύγουν μακριά μου.Σαν να κουράζονται να γυρίζουν πίσω.Κι εγώ δε θέλω να τους αφήσω.
Και όσο αδιάκοπα έρχονταν στην αρχή τόσο κουράζονται να έρχονται τώρα.Και όσο περισσότερο μου λείπουν,τόσο λιγότερο με πονάει.
Παράξενο ε;
Να τους θες και να ξεχνάς τη μορφή τους και να σκέφτεσαι μονάχα την ουσία τους.Να τους παίρνει ο χρόνος μακρύτερα και να νιώθεις την έλλειψη όλο και λιγότερο.
Ακολουθώ θανάτους.Τον έναν πίσω από τον άλλον.Ξέρω έτσι ήταν κι έτσι θα ναι μέχρι να μην μπορώ να τους ακολουθώ.Μέχρι να υπάρχουν άλλοι που θα ακολουθήσουν το δικό μου.
Κύκλος ζωής,Αστραπιαίος κι αδυσώπητος και η μνήμη...Μνήμη νεκρή.Νεκρή όπως της το φυλάει η μοίρα.Νεκρή όπως τα πάντα.

Σάββατο, 27 Ιουνίου 2015

Σε σας

                                                                                                                              27/6/2015
Σε σας
Αυτό το κειμενάκι είναι αφιερωμένο σε όλους εκείνους τους υπέροχους ανθρώπους που τέσσερα χρόνια τώρα γέμισαν τη ζωή μου μοναδικές αναμνήσεις.Είναι αφιερωμένο στις στιγμές που έζησα μαζί τους και στην Πάτρα μας.Αυτές τις μέρες κλείνει ένα κύκλος στη ζωή μου.Τέσσερα υπέροχα χρόνια πέρασαν απίστευτα γρήγορα.Θέλω να δω αυτά τα χρόνια,αυτόν τον κύκλο που τελείωσε σαν έναυσμα για κάτι καλύτερο στις ζωές όλων μας.Και σίγουρα θα είναι κάτι καλύτερο γιατί βγαίνω απ'αυτόν τον κύκλο πιο γεμάτη από ανθρώπους κι από εμπειρίες.Σε όλους εσάς λοιπόν που οι πρώτοι αποχωρισμοί πέφτουν βαριοί,που με κάνατε χαρούμενη και μου χαρίσατε τόσες όμορφες στιγμές στη βροχερή Πάτρα δεν έχω παρά να σας πω ένα μεγάλο ευχαριστώ.Ευχαριστώ που μπήκατε στη ζωή μου και κάνατε αυτά τα τέσσερα χρόνια αξέχαστα.Δεν μπορώ να πω περισσότερα.Ένα ευχαριστώ,μια ευχή για γρήγορη αντάμωση και ένα στα καλύτερα που έρχονται για όλους μας.Στους επόμενους κύκλους,στις επόμενες φάσεις,στις νέες πόλεις και στις ανεξίτηλες αναμνήσεις που γράφτηκαν τέσσερα χρόνια εδώ.Με μια ευχή να είστε όλοι εσείς αγαπημένοι μου και στους υπόλοιπους κύκλους των ζωών μας.Γιατί οι κύκλοι συνεχώς ανοίγουν και συνεχώς κλείνουν.Και εσείς κι αυτά που δίνουμε ο ένας στον άλλον είναι πάντα εκεί.Στις αναμνήσεις,στο τώρα και σε όλα εκείνα που θα ακολουθήσουν.
Εις το επανιδείν λοιπόν που θα είναι πολύ σύντομο,στην ίδια πόλη με όλους σας,που θα εξακολουθείτε τόσο μοναδικά να ομορφαίνετε τη ζωή μου.
                                                                                                                                   Βιβή



Τρίτη, 19 Μαΐου 2015

Μεταμεσονύχτια πισωγυρίσματα

Σάλιωσε το λοβό του αυτιού της και εκείνη με ένα γρήγορο τίναγμα απομάκρυνε το πρόσωπό της από εκείνον.Υποτίθεται πως ήταν τελειωμένη υπόθεση.Τα πισωγυρίσματα δεν έκαναν ποτέ καλό σε κανέναν.Σίγουρα ήταν λάθος να δεχτεί να ξαναβρεθούν τόσο σύντομα.Μόλις τον είδε η σκέψη να τυλίγεται γύρω του δεν έφευγε από το μυαλό της.
Λάθος,λάθος,λάθος
Απέφευγε το ευθύ κοίταγμα στα μάτια του κι απορούσε πως ήταν δυνατόν εκείνος να ψάχνει να βρει το βλέμμα της χαμηλώνοντας το σώμα του μιλώντας της.
Λόγια ηλίθια,όλο αοριστία και οι σκέψεις στο κεφάλι να φωνάζουν πως τα πισωγυρίσματα δεν έκαναν ποτέ καλό σε κανέναν κι εκείνος πιο όμορφος και πιο ηλίθιος από ποτέ έτοιμος να καταστρέψει όσες ισορροπίες προσπαθούσε να πείσει τον εαυτό της πως είχε δημιουργήσει.Να την κοιτάει κι έπειτα να την αγγίζει.Κι εκείνη να λιώνει,να τινάζεται και να σκέφτεται πόσο πολύ της είχε λείψει το σώμα του και πόσο λάθος κάνει που τον αφήνει να την επηρεάζει.Πόσο εξαρτώμενη έχει γίνει από εκείνον και πόσο θα το έχει μεταν
ιώσει όταν δεν θα τον βλέπει πια.Κι ύστερα να μην κρατιέται και να τον φιλάει αχόρταγα.Να δαγκώνει τα χείλη του και να ανακατεύει τα μαλλιά του,να τυλίγεται πάνω του και να τον μυρίζει.
Μα τελείωσε πάλι κι εκείνος αφού περιπλανήθηκε στο χώρο της σαν να ταν δικός του,της χαμογέλασε από τον απέναντι καναπέ προσπαθώντας να αποστρέψει το βλέμμα του από το δικό της που ήταν καρφωμένο πάνω του.
"Λάθος πάλι"είπε αυτή και σηκώθηκε από τον καναπέ.Εκείνος δεν απάντησε,φόρεσε γρήγορα τα ρούχα του και τη φίλησε στο μάγουλο ψιθυρίζοντας της "Να προσέχεις"
Εκείνη δεν άκουσε την άχρηστη,δήθεν συμβουλή.Όλη της την προσοχή την έδωσε στην ανάσα του που γαργάλησε το λαιμό της για αυτά τα δευτερόλεπτα.Του χαμογέλασε καθώς εκείνος έβγαινε από το σπίτι και ύστερα σκέφτηκε για μια ακόμη φορά "Τα πισωγυρίσματα δεν έκαναν ποτέ καλό σε κανέναν".

Τίποτα το ιδιαίτερο,μια μικρή μεταμεσονύχτια ιστορία,από εκείνες τις πολλές,τις καθημερινές κι ατελείωτες. 

Τετάρτη, 18 Μαρτίου 2015

Νυχτερινή απόδραση

"Τρελάθηκε"ψιθύρισαν χαμηλόφωνα.
Πού να ξεραν πως αυτός είχε εγκλωβιστεί σε ένα ταξίδι δύο πόλων.Καθημερινή διαδρομή από τα τάρταρα στα ουράνια και πάλι πίσω.
Είναι δύσκολη η παραδοχή ότι η πραγματικότητα δεν υπάρχει.Είναι δύσκολη η συνειδητοποίηση πως οι αισθήσεις τον ξεγελούν καθημερινά βάζοντάς τον να ζει μέσα σε σκιές και πλασματικά είδωλα.Κάνοντας και αυτόν τον ίδιο σκιά,τρώγοντας τον λίγο λίγο.Δεσμώτης σαν τον πλατωνικό μύθο,έρμαιο της φαντασίας του,θύμα του κακού του εαυτού,του ψεύτη,του μανιώδη,του αχόρταγου,του ευαίσθητου.Αναγκασμένος ταξιδιώτης ανάμεσα σε δύο πόλους σε ταξίδια αυξανόμενης διάρκειας και συχνότητας.Ταξίδια τρομακτικά γεμάτα εφιάλτες,εφίδρωση και ταχυπαλμία.Ταξίδια ακούσια,λουσμένα σε ψεύτικη πραγματικότητα.
Η παραδοχή αυτής της ψεύτικης πραγματικότητας δεν είναι απλώς δύσκολη,είναι αβάσταχτη και αυτές οι αποδράσεις από τον ένα πόλο στον άλλον χτυπήματα που ματώνουν την ανάγκη προσήλωσης στον εαυτό.Μέχρι που εκείνη καταπονημένη αφήνεται και σβήνει για πάντα.
Και κάπως έτσι,μια νυχτερινή απόδραση ίσως χειρότερη από τις υπόλοιπες,υπήρξε η τελευταία του.


Παρασκευή, 27 Φεβρουαρίου 2015

Υπέροχη μοναξιά

Στο τέλος πάντα πείθεσαι για τη συμβατικότητα της μιζέριας.
Και κάνεις πως δεν βλέπεις  και προσποιείσαι πως δεν ακούς.
Μετατρέπεις το άγαλμα σε πραγματικό και το βαφτίζεις ψεύτικο.
Και κάπως έτσι,με τόσο ύπουλο τρόπο ζεις μέσα σε μια υπέροχη μοναξιά.