Σάββατο, 19 Σεπτεμβρίου 2015

Μνήμη νεκρή

Ακολουθώ θανάτους,Θεέ μου είναι δεκάδες.
Τους ανασταίνω και εκείνοι πεθαίνουν πάλι.
Χάνονται και βρίσκονται και πάλι απ'την αρχή.Κυλάει ο χρόνος και πεθαίνουν κι εγώ εξακολουθώ να τρέμω για την πιο βέβαιη τύχη.Την ανυπαρξία.Τους ανασταίνω στη μνήμη και εκεί όμως όσο περνά ο καιρός παύουν να μοιάζουν με την ύλη τους.Η μνήμη χαλά και οι νεκροί μου προσπαθούν να φύγουν μακριά μου.Σαν να κουράζονται να γυρίζουν πίσω.Κι εγώ δε θέλω να τους αφήσω.
Και όσο αδιάκοπα έρχονταν στην αρχή τόσο κουράζονται να έρχονται τώρα.Και όσο περισσότερο μου λείπουν,τόσο λιγότερο με πονάει.
Παράξενο ε;
Να τους θες και να ξεχνάς τη μορφή τους και να σκέφτεσαι μονάχα την ουσία τους.Να τους παίρνει ο χρόνος μακρύτερα και να νιώθεις την έλλειψη όλο και λιγότερο.
Ακολουθώ θανάτους.Τον έναν πίσω από τον άλλον.Ξέρω έτσι ήταν κι έτσι θα ναι μέχρι να μην μπορώ να τους ακολουθώ.Μέχρι να υπάρχουν άλλοι που θα ακολουθήσουν το δικό μου.
Κύκλος ζωής,Αστραπιαίος κι αδυσώπητος και η μνήμη...Μνήμη νεκρή.Νεκρή όπως της το φυλάει η μοίρα.Νεκρή όπως τα πάντα.