Κυριακή, 24 Ιανουαρίου 2016

Πέντε πράξεις

Η ομοιότητα μας με τρομάζει.Μοιάζουμε σαν αδελφές.Όταν σε κοιτάζω βλέπω τον αντικατοπτρισμό μου.Ξέρω τις κινήσεις σου πριν τις κάνεις γιατί τις ίδιες ακριβώς θα έκανα κι εγώ.
Νοσήσαμε και οι δύο από την ίδια μόλυνση.Αφήσαμε τη ματαιότητα μας να φωλιάζει και πιστέψαμε πως για μας ο χρόνος δεν περνάει ποτέ.Γι'αυτό και δεν τον κυνηγήσαμε.

Τον άφησα και τον έδιωξες.Πήγαμε τα ίδια ταξίδια και ονειρευτήκαμε τις ίδιες ματαιόδοξες ιδέες.

Σου είπα να αγγίξεις το στήθος μου και είπες συγκινήθηκες που η καρδία μου έμοιαζε τόσο της δικιάς σου.Κι έπειτα απομακρύνθηκες αιφνίδια,ύπουλα και ξεδιάντροπα.Έκανες ο,τι ακριβώς θα έκανα κι εγώ γι αυτό και δε σου θύμωσα γιατί ήμουν βέβαιη για τη συνέχεια.

Βρήκα μια γυναίκα κι εσύ τρόμαξες και βρήκες έναν άντρα.Χαρούμενη πίστεψες πως στην πραγματικότητα ποτέ δε γίνεται να μοιάσεις τόσο πολύ με κάποιον.Μπορούμε να μοιάζουμε μονάχα επειδή μας δένουν ίδια βιώματα.Μπορούμε να μοιάζουμε επειδή από την πολύ κουβέντα γινόμαστε εύπλαστοι στα λόγια και καταλήγουμε να αποζητάμε τα ίδια πράγματα.Έτσι είπες.Με βεβαιότητα.

Σε είδα στο δρόμο με έναν άντρα.Ο άντρας ήταν άσχημος και δεν σου ταίριαζε καθόλου.Σου χαμογέλασα και εσύ κοίταξες το στήθος μου.Θυμήθηκες πόσο μοιάζουμε.Ο άντρας σε κοίταξε στο στέρνο και σε τράβηξε διακριτικά να φύγετε.Ήξερε.Του είχες πει.Σίγουρα το είχες κάνει γιατί δε θα μπορούσες εσύ αλλιώς.

Η πιο μεγάλη ιδέα που μας ένωνε ήταν η ματαιοδοξία μας για το χρόνο.Και τώρα με εκείνον να κύλησε όπως πάντα,με πλήρη απάθεια και αδιαφορία μέσα μας.Ξεγύμνωσε σώματα που δε μοιάζουν σε σένα και με μυαλά που δε μοιάζουν στο δικό μου.Και πέρασε και περνάει και εσύ πια θα κάνεις πως δε θυμάσαι ενώ θα με σκέφτεσαι κι εγώ πως συνάντησα κάποια άλλη να μοιάζει τόσο πολύ σε σένα.Δεν κυνηγήσαμε το χρόνο και χάσαμε την ομοιότητα που θα μας έκανε ευτυχισμένες.


Σάββατο, 9 Ιανουαρίου 2016

Νοσταλγία

Η νοσταλγία για όσα ζήσαμε μας χτυπάει κατευναστικά στην πλάτη
μας φέρνει ίσως κάπου κάπου βούρκωμα στα μάτια
μα τουλάχιστον δε στοιχειώνει τον ανικανοποίητο εαυτό μας.
Μα η νοσταλγία για όσα δε ζήσαμε ξυπνάει μέσα μας σαν όρνιο
μας καρφώνει σαν καρφί στο στέρνο
μας πνίγει σαν βαρίδι στο λαιμό
Η νοσταλγία γι αυτά που δε ζήσαμε,
κύτος κοιμώμενο γουργουρίζει στο κεφάλι μας.
Πόρτα που σπαρακτικά χτυπάμε και κανείς δεν ανοίγει
Μπαίνει σφυρίζοντας σα βοριάς σε στενό δωμάτιο
Και έπειτα φεύγει γελώντας κοροϊδευτικά με τον ανικανοποίητο εαυτό μας,
κουνώντας αηδιασμένη το κεφάλι που εμείς τόσο ανθρώπινα πονάμε.